Mevlânâ hikaye ediyor: Bir ağa senelerdir yanında çalışan işçisine bir dilim kavun veriyor. İşçi bunu iştahla yiyor. Ağa işçinin iştahlı yediğini görünce bir dilim daha veriyor. Yine öyle. İştah tam. Bu kez ağa kendisi kavundan bir dilim kesip ağzına bir lokma alıyor ki, dünyası yıkılıyor. Kavun felaket acı. İşçisine "kavun bu kadar acıyken niye öyle iştah göstererek yedin?" diye soruyor. İşçinin cevabı harika bir insanlık göstergesi: "Ağa senelerce ekmeğini yedim, iyiliğini gördüm. İkram olsun diye verdiğin bir dilim kavun zehir de olsa başka türlü yiyemem" diyor.

            İslâm'da vefa salt bir insanî erdem değildir, aynı zamanda Müslümanlar üzerine farzdır.